amélie tut

Amélie nam afscheid van haar tut

Ongelooflijk, mijn kleine meid is officieel groot. Het plan was om de tut aan de Sint mee te geven (lees hier). Ik denk dat mama een even klein hartje had als Amélie, dat het een moeilijk verhaal ging zijn, dat afscheid nemen van die tut. 

Amélie en de tut, 2 handen op 1 buik

Amélie was een ongelooflijk grote “tuttenmie”. Kwam ze thuis van school, dan ging ze eerst op zoek naar haar tutje. Kwam ze uit bed, bracht ze altijd haar tutje mee. Zag je Amélie, dan zag je haar tut. We probeerden eerst om haar wat meer te scheiden van haar tut, als aanloop naar. Ze mocht enkel de tut nog in bed hebben. Dat had helaas weinig effect. Of ze ging gewoon even in haar bed zitten om te kunnen tutten of ze luisterde niet en bracht hem toch mee naar beneden. Dat het moeilijk ging worden, dat afnemen van die tut. Langzaam hebben we haar voorbereid. Op hét grote moment. Ze zou haar tut aan de Sint geven, die er goed voor ging zorgen. We hebben haar verteld dat ze dan zonder tut ging slapen, zonder tut ging wakker worden en dat zij dan officieel een grote meid was.

Een schoentje met een tut

Op een avond, een weekje voor pakjesavond vroeg ze of ze haar schoentje mocht zetten. Al lachend vertelde ik haar dat ze dat mocht ALS ze haar tutje erin stopte. Ze dacht wat na, vroeg of ze dan ook een cadeautje kreeg en nam mijn hand vast. Zonder veel moeite haalde ze haar tutje van haar knuffel en stopte hem in haar schoen. Ze gaf geen kick, keek er die avond niet meer naar om.

En toen werd het bedtijd

Mijn man was ’s avonds niet thuis om de mini’s in bed te leggen, ik hield mijn hart dus vast. Amélie die zonder tutje moest gaan slapen. Ik was ook aan het kijken in de agenda hoe zwaar de rest van de week eruit zag, want ik wist van Mathis dat er slapeloze nachten gingen volgen. Hoe lang die gingen duren, dat was de vraag.

Zonder een kick te geven

Ik kan het vandaag nog steeds niet geloven hoe makkelijk dat proces gegaan is. Van een mini die echt vast hing aan haar tut, tot een mini die zonder één kick te geven afscheid nam. Toen het slaaptijd was vroeg ze zelfs niet één keer achter haar tut. Nee, alvorens haar broer in bed lag en ik haar nog een laatste nachtzoen ging geven, lag ze al te slapen. Zonder tut, zonder duim. Ik wist even niet goed waar ik het had. Haar pakje die ze de volgende ochtend in haar schoentje vond was dan ook meer dan verdiend.

En om eerlijk te zijn, ze heeft er sinds 1x achter gevraagd – 2 dagen nadat ze haar tutje aan de Sint had gegeven. Toen vroeg ze in bed waar haar tut was. Groot was ook haar verwondering dat de Sint haar bij zijn bezoekje vertelde dat ze flink haar tutje in haar schoen had gelegd en dat hij er zorg voor ging dragen. Mission accomplished zonder één traan, zonder één slapeloze nacht. Mijn kleine meid heeft weer een grote stap genomen.

En nu maar hopen dat ze nooit in de kast geraakt waar haar lievelingstut op haar ligt te wachten voor als ze later groot is. Een doos vol herinneringen & milestones.

mamablog woody mamablog woody

3 gedachten over “Amélie nam afscheid van haar tut

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: