brief

Brief aan Mathis #2

Liefste Mathis, tijd voor een nieuwe brief. Tijd om weer even stil te staan. Met het nieuwe jaar dat begint, realiseer ik mij weeral eens dat jij al 7 jaar wordt. 7 jaar. Waar oh waar is mijn baby gebleven? Ze zeggen de tijd staat niet stil, maar hij lijkt zijn vleugels aan te hebben.

Mijn onhandige knuffelbeer

Onhandige knuffelbeer, jouw meest positieve en negatieve karaktertrek in twee woorden. Je bent nog altijd de liefste, een echte knuffelbeer. Je wilt altijd voor iedereen goed doen, geeft ons te pas en te onpas knuffels. Kusjes, dat is een ander paar mouwen. Helaas is dat op 6-jarige leeftijd niet meer stoer genoeg. Ik dwing hem toch hoor, ik vind dat je nooit beschaamd moet beter moogt zijn, om je mama een kus te geven. Ik begrijp dat hij het niet meer op de mond wilt doen op zijn leeftijd, voor al zijn vriendjes. Maar een kus op de wang is het gewoonste wat er is, dus ja ik eis die kusjes regelmatig op.

Hoe lief en zacht hij is, kwam afgelopen zondag weer naar boven. We zijn 2 paar handschoenen gaan kopen want meneertje had alles kapot gekregen. Toen hij terug kwam van de Chiro haalde hij zijn handschoenen uit zijn jas. En… hij was eentje kwijt geraakt. Mama reageert dan natuurlijk even boos, ze waren 5 uur oud. Zijn reactie? Hij rende naar zijn spaarpotje om mama en papa terug te betalen. En dan krijg je even een steek in je hart en weet je weeral dat het niet waard is om je daarover boos te maken. Een knuffelbeer, puur van hart.

Onhandigheid in het kwadraat

Maar dan komt af en toe zijn onhandigheid boven. Hij kan er wat van hoor, vallen over zijn eigen voeten, van de stoel vallen, uit het niets uit de zetel vallen, tegen de muur lopen,… Je kan het eigenlijk zo gek niet bedenken en het overkomt hem. Op sommige momenten super grappig, maar heel vaak frustrerend. Hij doet zich pijn, heeft altijd en overal blauwe plekken. Ik kan alleen maar hopen dat het beter gaat als hij ouder wordt, maar sowieso heeft hij het van geen vreemden. Ik weet nog van toen ik jong was dat ik iedere dag wel viel, mijn oorbellen, ringen en armbanden kwijt geraakte.

Maar dit kleine minpuntje – waar hij zelf niet aan kan doen – buiten beschouwing gelaten is hij nog steeds mr happy face. Hij gaat graag naar school, leest al bijzonder goed, werkt uit zichzelf al voor school, speelt nog altijd heel erg graag en is heel vaak heel gelukkig. Daar draait het om niet?

Er zijn echt wel momenten waarop Mathis en mama een fight hebben. Als we naar school moeten vertrekken en hij op zijn gemak weer zijn Pokemon kaarten aan het uitzoeken is. Of als hij opeens nu na 6 jaar geen spaghetti meer lust. En ja, ik kan ook heel boos worden als hij in de plaats van te communiceren begint te wenen. Op 6 jaar mag dat ook wel stoppen denk ik dan?

To the moon and back

brief

brief

Eén gedachte over “Brief aan Mathis #2

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: