Discussies met je kinderen? Verman je mama’s

Ik schreef al eens eerder over discussies die je als mama (en papa) beter uit de weg gaat. Kleine kinderen zijn verbaal zeer sterk en als ze echt willen, hebben ze ook tonnen doorzettingsvermogen. Al komt die alleen maar boven als het hun goed uitkomt. Discussies met je kinderen, begin er niet aan! I know, makkelijker gezegd dan gedaan!

Discussies met je kinderen – STOP

Makkelijker gezegd dan gedaan, dat is een feit. Te vaak ben ik in de val getrapt, te vaak was ik degene die eindigde met tranen in mijn ogen, liep ik uit colère weg, ontplofte ik of bleef ik eindeloos mee ging in de discussie. Been there, done that. Soms kunnen ze het bloed onder je nagels halen. En dan sta je machteloos. Ondertussen heb ik het wel geleerd, om niet in de val te stappen. Ook ik geraak het beu, eindeloze discussies van ik wil niet slapen, ik heb geen honger, ik lust dat niet, ik wil dat niet, … Ondertussen weet ik 9/10 keer mijn kids wel aan te kunnen. Juist ja, 1/10 keer verlies ik zwaar en is het nog steeds deze mama die in tranen op weg naar haar werk vertrekt.

Hoe ik het meestal opgelost krijg?

Volg dit stappenplan, benieuwd of het bij jullie hetzelfde resultaat heeft. Maar hey, oefening baart kunst!

Tel tot 10

Probeer heel even tot rust te komen. Dat is vaak een belangrijke start om sterk in je schoenen te staan, om vooral de juiste conclusie te trekken en om op de gepaste manier te reageren. Indien je zonder nadenken reageert, reageer je zonder twijfel verkeerd. Tot 10 tellen dus alvorens actie te nemen of the reageren.

Zonder je kind even af

Indien je mini onhandelbaar is, zonder je hem best even af. Zo kan ook je kind even tot rust komen. Ik zie het geregeld bij mijn eigen kids, hoe makkelijk ze in overdrive geraken. En op zo momenten kan je er helemaal niets meer mee. Even afzonderen en laten bedaren en de hysterische buien laten overwaaien.

Bekijk even of de discussie het waard is

Discussies met je kids heb je de hele dag door. Ze denken het al van jongs af aan allemaal te weten. Kousen discussies in de ochtend tot eet discussies in de avond én alles ertussen in. Heel vaak blijven ze zich ook herhalen, tot vervelends toe. Dus ja, in welke mate is de discussie die je op dat moment aan het voeren bent noodzakelijk? Niet dat je moet toegeven, alles behalve. Maar soms kost het meer energie dan dat het resultaat heeft.

Blijf rustig

Blijft een moeilijke voor mij. Niet roepen, tieren of slaan. Vooral het roepen heb ik het moeilijk mee, je stem verheffen is vaak al een signaal dat het te ver gaat en kan hun al doen stoppen. Maar even vaak heeft het het averechtse effect. Het is vaak sterker dan jezelf, uit onmacht. Ik probeer erop te letten en poeslief te doen. Het is niet zo dat hiermee je engeltje terug neerdaalt hoor, nee het is eerder om ervoor te zorgen dat het niet nog verder escaleert. Rustig blijven is ook vooral voor jezelf een handig hulpmiddeltje om stevig in je schoenen te staan en op een duidelijke manier je verhaal te vertellen.

Bedwing je tranen

Bij Mathis ben ik vaak in deze val getrapt. Mijn eerste kind, mijn knuffelbeer die opeens onhandelbaar werd. Ik leek er niets meer aan te zeggen hebben, toch niet van 8 tot 9u ’s avonds. Dagen heb ik geweend om hem te smeken te luisteren. Ik vond mezelf een slechte moeder, ik vond mijn zoon een slecht opgevoed kind. Te vaak heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten. Maar eerlijk, daar bereik je niets mee. Je kind, Mathis toch in ieder geval, lijkt dit op een totaal andere manier te ervaren – hij begon heel hard mee te huilen omdat zijn mama huilde, waardoor hij extra over zijn toeren raakte. Maar wel consequent bleef in zijn discussie. Ook bij hem ging die trouwens weken over kousen & niet willen slapen. Maar de volhouder wint!

Reageer kort maar kordaat

Nu ze wat ouder worden en deze discussies meestal in de ochtend voorvallen, vliegen ze in hun kamer. Tot ze gekalmeerd zijn en in staat om te praten. Zonder (misschien soms wel) te roepen, maar op een zeer directe toon weten zij dat als ik hun naar hun kamer stuur, ze best luisteren…

Wees vergevingsgezind

De allerbelangrijkste. Ik heb het al een paar keer gemerkt. De kids zitten in hun sprongetje en eerlijk, ze kunnen er zelf niet aan doen dat ze soms rare kronkels hebben. Ok, soms wel hoor zonder twijfel. Maar bij Amélie en Mathis zag ik het echt in fases. Onhandelbare fases, waarin alles een reden was om de strijd aan te gaan. Het allerbelangrijkste in je rol als ouder, wees vergevingsgezind. Na hevige discussies wordt er gepraat. Waarom reageren zij zo, waarom zeggen wij dat. Zeggen we sorry, geven we een kus en knuffel. En hopen we vooral dat we ze weeral een beetje wijsheid meegeven.

Discussies met je kinderen

 

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

4 comments

  1. Oei,bij onze kleindochter(bijna 2 jaar) zijn net de sandaaltjes het probleem! Ze klaagt over vuile voetjes ? zand en steentjes dus

    1. Dat had ons zoontje ook. Die kon er absoluut niet tegen. Zodra hij iets voelde moest iedere keer het schoentje uit. Ondertussen is hij 6,5j en wilt hij geen sandalen meer om die reden (en omdat het niet meer stoer is :-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge