Driftbuien bij een 5-jarige

“Mijn liefde voor jou is diep zo diep” Een populaire boysband uit mijn jonge tijd kon het zo goed verwoorden. Ik zie mijn 5-jarige doodgraag. Hij is een geschenk uit de hemel, hij is lief, een knuffelaar, knap, geweldig, … De superlatieven die ik heb zijn niet op te sommen. Maar zo heel af en toe is mijn knuffelaar weg en krijg ik in de plaats een onhandelbaar kind, die even de pedalen verliest en voor geen rede vatbaar is. Zo nu en dan nemen de driftbuien de overhand, de overhand op graag zien.

5 jaar vol liefde

Een 5-jarige is geen kind meer, een 5-jarige weet al te veel van de wereld, hoort te veel en snapt te veel. Bemoeit zich ook graag en weet het trouwens altijd beter. 5 jaar en 1 maand en we hebben het vlaggen, het ‘sprongetje’. Ik zou dringend mijn ‘oei, ik groei’ boek nog eens moeten gaan opzoeken om na te gaan of de sprongetjes nog overeenkomen. Daar waar ik mij als prille mama angstaanjagend aan vast hield. Ik bij ieder moeilijk moment hét boek ging raadplegen om te kijken of ik gewoon een ambetante baby had of hij er niets aan kon doen, het ‘sprongetje’ genaamd.

En we zijn weer zo ver. Mijn altijd zo brave zoon, gaat weer tot het uiterste. Gaat zelfs net over de lijn. Is één bol woede en testosteron die nu en dan ontploft. En dan hebben we het zitten, iedereen die in zijn buurt is. Hij weet met zichzelf geen blijf en blijft enkel en alleen door razen. Met geen stokken stil te krijgen. Het enigste dat helpt is wachten tot de bui over is. Maar laat zowel mama als papa daar net niet genoeg geduld voor hebben.

  • Ga er niet tegenin: hij gaat enkel nog verder in zijn driftbui en dan lijkt het een spelletje zonder eind.
  • Verhef je stem niet. Ik weet het, ik val ook vaak in de valkuil, ik kan mezelf niet blijven beheersen maar het moment dat je je stem verheft, ben je verloren.
  • Zonder hem af. Dat is de enigste regel die bij ons vruchten afwerpt. Een echte cool down, om even terug op planeet aarde te geraken.
  • Werk met een beloningssysteem. Jep, we hebben het weer moeten bovenhalen. Streepjes trekken, zichtbaar op de frigo. Maar het werpt zijn vruchten af.
  • Negeren. Niet altijd zo eenvoudig, maar de negeerfase werkt bij Mathis erg goed, eerst geeft hij nog wat extra vuur van zichzelf om vervolgens te bedaren.

Er zijn zo veel tips en toch moet ieder kind ander aangepakt worden, heeft iedere mama en papa zijn manier om de zaak op te lossen. We hebben al veel geprobeerd, maar eigenlijk komen we vaak tot de vaststelling dat hij er zelf niet altijd aan kan doen. Dat er een klein duiveltje op zijn schouders zit, dat op zulke momenten de bovenhand neemt. Die hem mee op sleeptouw neemt en die mijn knappe, lieve, zachte schat doet veranderen in een duivel. Sprongetjes horen niet lang te duren. Ik tel dus de dagen tot ze voorbij zijn, de duivel verdwijnt en mijn engeltje terug zijn plaats inneemt. Dat er terug rust in onze familie komt. Terrible 2, incredible 3 and hell of a five. Komen er zo nog periodes aan?

 

img_0511 img_0497 img_0420 img_0284

4 gedachten over “Driftbuien bij een 5-jarige

  1. Heel herkenbaar 😉 Zoonlief is nu 9 en is ondertussen al uit die driftbuien gegroeid. Maar er was ook hier een periode dat het op sommige dagen een hel leek.
    Maar de troost is, het is effectief een fase 😉

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: