sterretje

En dan is mama een sterretje

Ik kreeg het toch wel even moeilijk, toen ik gisteren hoorde dat een mama van 2 bengeltjes er niet meer is. Dat een dame die veel te jong is van ons vertrekt. Nee, ik ken haar niet en toch heeft het mij geraakt. Geraakt als mama, geraakt als mens. Het leven is soms zo verdomd hard oneerlijk. Een kind moet niet verder zonder mama, een kind hoort te leven, delen en beleven mét mama. Mama hoeft geen sterretje te zijn.

Een laatste kusje

Het is de vrouw van een “bv”, dat is voor vele kranten reden genoeg om heisa te maken in alle opzichten. Buiten dat ze vrouw van Thomas is, is ze vooral een jonge mama, met nog een heel leven voor haar. Het is misschien een troost voor de familie dat het verlies van een bijzonder iemand, veel mensen raakt. En ook mij. Beeld je in dat je man morgen moet vertellen aan je kleine mini dat mama een sterretje geworden is, dat mama niet meer thuis komt, dat mama er nooit meer zal zijn om een knuffel of kusje te geven. Ik kreeg en krijg spontaan tranen in de ogen. Hoe verdomd hard het moet zijn voor haar te weten dat het einde nadert, dat je afscheid moet nemen van je bengels. Dat je als mama je laatste kusje geeft en weet dat zij voortaan zonder jou verder moeten. Dan zeg ik, het leven is oneerlijk. Een kind hoort niet zonder mama op te groeien. Een kind heeft zijn mama nodig- en mama is hier een breed begrip, mama is degene die ’s nachts voor je opstaat als je ziek bent, die er is om je te troosten. Wie hierboven beslist dat een gezin van 4 wel een schakel kan missen?

Het is slikken om zo nieuws als zelf mama zijnde te horen. Als je dit weerspiegelt naar je eigen gezin, dan kan ik alleen maar emotioneel worden. De gedachte dat er één van de twee niet meer is, lijkt mij ondraaglijk. En toch, als je voor de rit staat, ben ik ervan overtuigd dat je gewoon de weg neemt, veel schouders op je ballast draagt maar dat er ooit opnieuw licht aan het einde van de tunnel komt.

sterretje

11 gedachten over “En dan is mama een sterretje

  1. Heel af en toe als ik een pijntje heb denk ik. Het zal toch niet ? En je gelooft het nooit, het volgende dat ik denk is… geef me toch nog minstens tien jaar, dan is de dochter 24 en zou het ok moeten zijn voor haar. Vreemd vind ik dat.

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: