Help, mijn dochter doet niet meer mee aan slapen

Onlangs was Amélie ziek en vandaag herinner ik mij die week nog steeds. Ik was even vergeten hoe het voelt als je een baby in huis hebt en dus weinig slaap hebt. Hoe wij er na 6 slapeloze nachten uitzagen? Een wrak. Hoe wij ons voelden? Als een wrak. Om half 9 kropen wij ons bed in om iedere extra minuut slaap die erin zat, eruit te halen. 1 week zijn wij in de avond nul komma nul productief geweest en dan hebben we gevoeld.

Mag ik dan nu slapen?

Amélie was onlangs weer ziek, daarover schreef ik al eerder ( lees hier). Eén van haar symptoom van ziek zijn, waren slapeloze nachten. Het bouwde geleidelijk aan op, dinsdag nacht enkele keren opstaan, woensdag wat meer en donderdagnacht zaten we aan opstaan om de 20 minuten. Iedere 20 minuten!? We sleepten ons doorheen de nacht, maar nog meer door de dag. Probeer maar eens productief te zijn als je alleen maar kunt denken aan slapen. Ze weende continue, dan voor haar tut, dan had ze pijn aan haar mondje, dan had ze dorst en nog eens dorst en opnieuw dorst tot haar pamper voor haar te vol was. Geknuffeld, getroost, boos geweest, gepraat, geroepen en zelfs in de hoek. We zaten met de handen in het haar, wisten niet hoe we haar hysterische buien in het midden van de nacht, om de 20 minuten konden stil krijgen. Niets leek te helpen. Juist dat weekend gingen we op weekend naar Centerparcs en daar herhaalde het scenario zich, maar het veranderde in die zin dat zij hysterisch weende voor pijn in haar mondje, wij zagen niets, maar zij bleef volharden. Eten heeft ze het hele weekend niet gedaan, ze dronk enkel water. Om half 9 lagen wij erin, om 20 minuten later terug aan haar bed te staan. Van miserie en ellende hebben we haar bij ons in bed genomen maar ook dat hielp niet. De moed zonk ons wat verder in de schoenen.

Slaap lekker

Ongelooflijk hoe snel je het vergeet om te gaan met slapeloze nachten. Na opnieuw een bezoekje aan de dokter hoopten we de ontdekking te doen waarom madame Amélie zo slecht sliep maar helaas. Ons bezoekje bracht geen uitkomst, er ging in de opvang wel wat rond maar de dokter zag niets raar. Tot we zelf bij een grondige ontdekking in haar mondje grote kiezen ontdekten. Alle 4 kwamen ze op hetzelfde moment tevoorschijn. 4 kiezen, joekels van kiezen. Piep daar waren ze. Ik vermoed dat het dit was dat haar parten heeft gespeeld. Ze kan er ocharm zelf niets aan doen, de pijn die ze voelde. Toen ze afgelopen week ons om de 2u wakker maakten sprongen we een gat in de lucht, vonden we zelf dat we een geweldige nacht gehad hadden en hebben we terug onze energie gevonden. We moesten alleszins niet meer om half 9 in ons bed duiken. Hoe snel een mama toch tevreden kan zijn. Toch hoop ik stiekem dat haar slaappatroon zo snel mogelijk herstelt, geef mij toch maar goede nachten. Maakt van ons allen een heel ander mens. Langzaam aan is Amélie terug de oude en de nachten zijn bijna zoals ervoor. Oef, dit hebben we ook alweer overleefd. Nu waarschijnlijk aftellen naar het volgende sprongetje met bijhorende slapeloosheid?

amélie amélie

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

2 comments

  1. Hier ook een klein meiske die slecht slaapt als ze ziek is, tanden krijgt of iets anders onder de leden heeft.
    Heel vermoeiend en knap zwaar, ik moet het dan ’s nachts allemaal alleen doen.