Het is maar een fase…

Zou het weer zo ver zijn? Zit mijn dochter weer in één of andere “fase”? Onherkenbaar, een kleine Dracula, onredelijk en vooral onhandelbaar. Ze weet met zichzelf geen blijf en wij op den duur ook niet meer. Liefste fase, je mag dan nu weer uit ons leven verdwijnen.

We zitten weer in een fase

Ze heeft er altijd veel last van gehad, van die fases. Ligt het aan het feit dat ze een meisje is, dat hormonen al meespelen of is het gewoon het aard van het beestje? Het juiste antwoord weet ik niet, maar dat ze er wat van kan, dat wel. En dus voelen we zo een nieuwe ‘fase’ binnenkomen in ons leven of beter ons leven overheersen.

Mijn kleine, lieve, schattige meid is veranderd in een onherkenbare peuter. Zo eentje die je af en toe de nek wilt omwringen. Zo eentje waarvan je vaststelt dat zij wel een zeer slechte opvoeding moet gehad hebben, zo’n eentje die je niet onder controle hebt.

Het bloed haalt ze onder de nagels, de kantjes loopt ze ervan af. Tieren, schreeuwen maar vooral onophoudelijke huilbuien drijven ons soms ver. Uren aan een stuk. En je zou denken – hopen – dat ze ’s nachts wel slaapt, maar ook dan wilt ze graag jouw rol als ouder testen. Met mijn handen in het haar, zo voelde het afgelopen weekend. Van idiote kousen drama’s, tot vieze soep, pijntjes en aandacht. Alles was een reden.

Reageren op die ‘fase’

Machteloos, zo voel je je. Met de handen in het haar. Rustig maar directe aanpak, zelf roepen, de hoek, straffen, belonen, zelfs buiten zetten of in de auto op weg naar de politie (sorry misschien niet zo educatief maar een efficiënt middeltje check hier), we hebben veel middeltjes boven gehaald. En eerlijk, enkel die laatste miste zijn effect niet. Ik kan alleen maar vaststellen dat ze er waarschijnlijk zelf niet veel aan kan doen, dat er een klein duiveltje mijn kleine, mooie, lieve meid laat veranderen in Cruella. Maar ik weet ook dat ik nog nooit zo blij ben geweest om het weekend te zien passeren.

Rustig de week starten

Al dacht ik daar maandag ochtend na kousen drama nr 20 wel anders overs… Na 30 minuten non-stop drama, discussie, wenen en geroep hebben we van ons hart een steen gemaakt. Haar kleren en schoenen aangetrokken en haar naar de opvang gebracht. Hart, direct, pijnlijk. Mijn mama hart brak, maar dat het heeft gewerkt was al snel duidelijk. Een hele dag onzekerheid op het werk bij mama en papa, een goed gesprek met Amélie in de avond én een ander kind de volgende dag. Helaas was ze haar lesje 3 dagen later weer alweer vergeten. Dat deze fase voor altijd voorbij mag zijn…

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

6 comments

  1. I feel you! Hier ook van die leuke fases die op en af gaan en inderdaad: aankleden is altijd een toppertje qua drama! Samen met het niet in de autostoel willen zitten… dus ook leuke ochtenden hier! Ik ben ook al mijn pedagogische trucs uit de kast aan het halen voor beterschap. Als ik iets vind dat werkt, laat ik het zeker weten 😉
    Moederschip onlangs geplaatst…De Dochter kwebbeltMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge