In de clinche gaan met je mini, over reageren en gevoelens

Deze moet van mijn hart, ik had een clinch momentje met mijn mini, werd gedwongen tot een keuze en kan vandaag niet zeggen of ik juist of fout deed. Ik weet wel dat het mij als mama beroerde, haar reactie, mijn gevoel en de situatie. Het kon een leuke avond worden, maar dat ging helemaal de mist in. Of hoe opvoeden een verhaal is van vallen en opstaan, over juiste en foute beslissingen. 

Eentje uit het hart

Ik kwam thuis van mijn werk & voelde de spanning in huis, dat in combinatie met het gezichtje van Amélie dat op onweer stond. Lasagne, dat lust ze helemaal niet. Ze wou graag een deal sluiten, zo eentje waar je kleuter alleen maar beter van wordt.. 3 happen van de lasagne – overigens vers gemaakt maar wie vindt dat nu belangrijk… – én een dessertje. Eerlijk? Mij leek dit alles behalve een faire deal te zijn.

Negotiëren dus. Ja, met mijn 3-jarige. 10 happen en een dessertje, ik bereide de hapjes voor. Had ik weer de foute keuze gemaakt. De hapjes waren te groot, er zat wortel in waar zij op dat moment geen zin in had, het was te hard en te veel. Je weet wel, discussies die je niet wint van je mini. Discussies waar je moedeloos van wordt, zeker in combinatie met die tranenval. Boos worden hielp niet, haar terecht wijzen hielp niet, nee zelfs het dreigen dat er helemaal geen dessertje kwam hielp niet.

De noodoplossing.

Ik nam haar mee naar boven in haar bedje en vertelde haar – voor mijn doen – vrij kalm dat ze terug naar beneden mocht als ze zou eten én ja, dat ze dan een dessertje kreeg. Nee, in mijn hoofd had ze er al lang geen recht meer op maar geven en nemen weet je wel. Dus poging 2. Mama en Amélie terug naar beneden, Amélie terug met een bord met 10 happen voor haar. Ze leek zich echt aan een poging te wagen tot ze toch maar besloot om een zoveelste reden te vinden om haar eten uit te spuwen. Dat was niet alles, ze werd in no time boos, woedend omdat zij vond dat ze nu recht had op een dessertje. Ik moet jullie niet vertellen dat ik ook hier weer anders over dacht.

En toen ontplofte de bom.

Mijn geduld was op, ik was juist terug van mijn werk, ik had geen behoefte aan geschreeuw en geween, aan die eeuwige discussie of iets wel of niet lekker is, over moeilijk doen aan tafel, nee. De maat was vol. Ik nam haar mee naar boven, waar ik de pyjama aandeed en haar in haar bed stopte. Amélie ging helemaal in overdrive. Eerst kroop papa bij haar in bed om haar te kalmeren en vervolgens ik. Ik legde haar uit wat ze fout deed en dat ik het echt niet leuk vond, dat we wel terug vrienden waren. Ze gaf me al snel terug een dikke knuffel en ik smolt weer even toen “I love you” zei. Het duurde niet lang of ze was stil en viel al snel in slaap. En liet mama achter met een immens schuldgevoel.

Had ik deze hele heisa op poten moeten zetten voor wat groentelasagne? Had ik het niet beter allemaal zo gelaten zodat we op zijn minst nog een leuke avond samen hadden gehad? Heb ik goed gedaan of was ik te streng? Is ze misschien gewoon moe en eis ik te veel?

Twijfel over de keuze die ik maakte. Ik ben er zeker van dat ze haar lesje wel geleerd had want de dag erna was haar bordje zonder enige vorm van commentaar als eerste op, was het toevallig lekker of was het toch de discussie van de dag ervoor?

mamablog mama

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

14 comments

  1. Vermoeiend zo’n discussies. Zoiets zuigt je als mama volledig leeg. Op deze leeftijd zijn er nog maar weinig dingen waar ze echt controle over hebben (bvb eten, slapen en zindelijk zijn) dus daar gaan ze echt ten volle hun ‘rechten’ benutten. Zelf ben ik heel erg van het pick your battles principe en kan ik eten wat meer loslaten (uithongeren kunnen ze niet denk ik dan?) maar uit dit verhaal maak ik op dat het voor jou op dat moment wel belangrijk was. En dan is er ook niemand die je kan zeggen wat een goeie of slechte beslissing is. Jij kent jouw kind het beste en je gevoel is ook van jou. Maar het feit dat je ermee blijft worstelen en er zelfs een blogpost over schrijft, duidt op twijfel. Jullie zullen er vast en zeker allebei wel iets uit geleerd hebben dus fout is het zeker niet geweest. Peuters/kleuters zijn gewoon doodvermoeiend en soms is het echt teveel. Maar hey: this too shall pass, niet? Hang in there 😉

  2. Inderdaad! Soms wou ik dat ik er samen met de placenta ook nog een handleiding mee had uitgeperst 😀 Maar ze kunnen tóch ook zo verdomd schattig zijn!

  3. Lastig! Ik heb dit soort discussies wel eens in een programma gezien en zei toen; later, als ik een kindje heb,geen eetdiscussie aan tafel. Wil je niet eten? Dan maar niet. En inmiddels doen we dat dus. Mijn zoontje krijgt ook niet iets anders. Het is dat of niks. En wat geeft dat een rust! Vrijwel nooit geen drama over eten aan tafel, heerlijk!

  4. Hier is het toetje een onderdeel van de maaltijd. Als die er is krijgen ze die of ze alles hebben opgegeten of geen hap hebben gehad van het eten. Maar ik heb toen de tweede klein was ook wel eens gevonden en nu eet je die, ik vind het niet zo lekker wortel gewoon op… Tot hij in stilte met tranen proberen niet te kokhalzen die wortel at en dat voelde nog veel verkeerde. Hij weigerde met zes maanden al vrijwel alles.

    Ik heb ook niet altijd zin in (evenveel) eten en als ik iets niet lekker vind dan zeker niet 10 door een ander bepaalde hoeveelheid hapjes 😉 dus ik heb het losgelaten. Geen gedoe, geen strijd (ok heel soms probeer ik wel proef het dan iig op een “zwak” moment). Dit is er, dit kan je eten zo niet dan morgen weer een nieuwe kans.

  5. Ik herken dat zo! Regelmatig zuigt mijn peuter/kleuter het bloed me onder de nagels vandaan. Onder stress, drukte dan kan dat uitmonden in felle strijd. Dat wil ik niet meer. Ik ga dan ook proberen vanaf nu niet meer ‘boos’ te worden. Althans, niet meer mijn controle verliezen over ‘iets lulligs.’ Maar dat is wel erg moeilijk, merk ik. Ik herken jouw schuldgevoel dan ook meteen. Je bent dus niet de enige die twijfelt over handelen.
    Roelina onlangs geplaatst…Mag ik het zeggen? Ik ben trots op 2017, op naar 2018My Profile

  6. Herkenbare situatie. Met beide kinderen gehad. Even een machtsstrijd die ik ze niet wilde laten winnen?? Voelt nooit goed achteraf, maar ach ik denk altijd maar, dan leren ze dat mama ook maar een mens is en dat er soms dingen gebeuren die je eigenlijk anders had willen doen…..
    Marijke onlangs geplaatst…VuurwerkMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge