Incredible 2, terrible 3 and hell of a five

Iedere leeftijd heeft zijn charme maar ook iedere leeftijd heeft zijn moeilijke momenten en hindernissen. Het is niet niks, het opvoeden van kinderen. Er is geen gebruiksaanwijzing en kind 2 kan in de verste verte helemaal niet lijken op kind 1, eigen karakter, eigen manier van aanpak, eigen willetje en eigen kronkels. 

Amélie zit in de incredible 2 fase, daarover schreef ik hier. Bij momenten is hij nog heviger aanwezig als ooit tevoren. Luisteren is vaak moeilijk, hun eigen willetje doen daarentegen… Een drama queen, daar kan je haar het best mee vergelijken. Dikke tranen rollen geregeld van haar wangen als wij haar iets verbieden of als we ze terechtwijzen. Ze kan er wat van. Ik tel af naar het nieuwe jaar en een nieuwe Amélie!

Ik herinner mij van Mathis dat de 3 in zijn leeftijd nog erger was als de 2-jarige fase. Bij de terrible 3 fase zat ik echt met mijn handen in het haar, wist ik bij momenten echt niet meer hoe ik mijn kleine man moest aanpakken. Hij ging altijd recht op zijn doel af, als duurde het hem uren. Een doorzetter, die stoere zoon van mij. Uit bed komen ’s avonds, uit bed komen ’s morgens, dat was terrible 3 periode. Avond na avond. Inclusief roep sirenes met een decibel om u tegen te zeggen. Inclusief het niet aanvaarden van “nee”. Ik herinner mij dat hij consequent bleef zijn muts opzetten, langzaamaan werd het warmer maar iets in zijn hoofd maakte de kronkel dat hij die iedere dag opzette en dat dus moest blijven doen. Ruzies, discussies en harde woorden die we gehad hebben? Je kan je het niet voorstellen. En eerlijk, die bom bij mij in volle ochtendrush kan niet zo veel aan als op een rustig moment. Hij kon er wat van. 3 maanden heeft die fase geduurd, 3 volledige maanden. Het was echt “terrible”. Langzaamaan bij het binnenkomen van de lente, kwam mijn lieve, zachte knuffelbeer terug. Geen moment te vroeg.

4 jaar was een easy peasy verhaal. Geen geweldige sprongetjes, moeilijke momenten of onhandelbaar kind. Ik had de makkelijkste kleuter op aarde. Beleefd, altijd goed luisterend, super rustig, lief, zacht, … De superlatieven kunnen niet op. Tot de 5 jaar kwam binnenslopen.

Zijn het op 5 jaar nog überhaupt sprongetjes of is het gewoon een karakterieel foutje? De hell of a 5 is echt niet overdreven. Mijn knuffelbeer is weer even veranderd in een klein monstertje, de fase is nu gelukkig op zijn eind aan het lopen. Zo nu en dan merken we dat hij daar nog ergens zit maar over het algemeen valt het wel mee. Hell of 5 kan je het best omschrijven als een tierende, wenende kleuter die zich altijd achterop gestoten voelt, die wilt streven voor een eerlijke wereld en hard met de neus op de feiten wordt gedrukt. Hij heeft het er moeilijk mee, dat hij niet altijd het tv programma mag kiezen, dat hij niet altijd de eerste is, dat hij niet altijd in de schijnwerpers staat, dat hij niet mag kiezen, dat hij niets mag beslissen, …

Ik veronderstel dat dergelijke fases voor mijn 2 mini’s zelf even moeilijk zijn om mee te leven als voor mama en papa. Gelukkig gaat het over, kan je je daar aan optrekken. Ik hoop dat Amélie haar weg naar de hell of a 5 iets rustiger verloopt, ik hoop dat de hell of a fase dé laatste fase is. Ik weet het, kleine kinderen, kleine zorgen. Ik weet niet wat de toekomst brengt, met wie mijn mini’s gaan optrekken, met wie ze samen groot worden en welk pad ze in het leven gaan nemen. Door nu door de hell of a five te spartelen, door de terrible 2 en waarschijnlijk ook nog de incredible 2, Door vooral consequent te blijven en de regels te blijven zeggen, weet ik zeker dat ik ze alle mogelijkheden aanreik om het juiste pad te kiezen. Aan hun uiteindelijk om de weg te nemen.

2 gedachten over “Incredible 2, terrible 3 and hell of a five

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: