Leren fietsen – het gevecht met Amélie

Amélie, ondertussen 4 jaar leek nul interesse te hebben in alles wat 2 wielen had. Ze had een supermooie roze loopfiets, waar ze niet naar omkeek. Haar step kon haar nu en dan eens bekoren voor 5 volle minuten. De fiets? Die bekeek ze zelfs niet. Maar mits een grote portie doorzettingsvermogen van zowel papa als Amélie, is ze vertrokken. Amélie leren fietsen was een proces van vallen en opstaan. Figuurlijk dan…

Amélie leren fietsen – geen lachertje

Nul interesse dus. Maar toch vond ik het belangrijk om haar te stimuleren om te leren fietsen. We gaan geregeld fietsen & wonen op fietsafstand van school. Bovendien hoopten we vooral om haar interesse wat te wekken. Toen mijn grootmoeder – haar overgrootmoeder! – haar een nieuwe fiets kocht begon ze langzaam te fietsen. Het feit dat hij roze was speelde heel erg mee. Girls… Ze was fier als een gieter. Alles ging heel moeizaam maar iedere week kroop ze er toch even op bij mijn grootouders. We lieten bewust de fiets bij hun omdat ze daar in het begin van de vakantie veel was. Dat deed een belletje rinkelen en gaf ons het duwtje om haar te leren fietsen. Mijn man ging een eerste toertje doen, haar fiets non-stop vasthoudend. Het ging relatief goed. Ik had het geluk om het tweede rondje te mogen doen. Na 10 meter stonden we op straat ruzie te maken.

Ik hield haar niet goed vast en deed haar pijn en on top duwde ik haar…

Naar huis afdruipen dus, Amélie tierend over straat, mama zeulend met de fiets. De fiets werd weer aan de kant gesmeten en gelaten voor wat hij was.

Ik kan hét

Naarmate het einde van de schoolvakantie in zicht kwam, kwam ook de tijd om te leren fietsen in gedrang. Lange, warme, zomerse avonden zijn ideaal om iedere avond op de fiets te springen. Amélie en mama maakten een afspraak. Zodra zij leerde fietsen, mocht de mooie roze fiets mee naar huis.

En dat gaf vleugels….

Op enkele dagen tijd was ze vertrokken. En niet eens zo heel moeizaam. Ze vertrok en stopte zelfs alleen. We spraken af tot op het einde van de straat en Amélie gaat dan ook geen stap verder. Terug naar huis en de fiets aan de kant gegooid. “Ik kan fietsen”. Dat was voldoende om de roze fiets naar hier te halen én het fietsen weer verder te laten voor wat het is…

We hebben nog enkele keren geprobeerd en ze lijkt het nog steeds te kunnen maar toch, oefening baart kunst. De zin om echt te fietsen die is voorlopig helaas toch nog niet altijd aanwezig.

Leren fietsen

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

3 comments

  1. Hier kan ons zoontje van net 7 jaar nog altijd niet fietsen, inmiddels de 3e nieuwe fiets gekocht (steeds naar zijn lengte) maar geen interesse. Hij lijkt er ook niet mee te zitten wat dat betreft. Motorisch loopt hij wat achter (zwemmen gaat ook zeker niet vlot) maar ach … verder is hij erg slim. Ieder kind zijn/haar eigen kwaliteiten. Waarschijnlijk bedenkt hij zelf dus ‘wat er allemaal wel niet mis kan gaan’ … risico analyse dus. ? Wij hebben het al losgelaten maar familie/vrienden begrijpen het niet altijd. Ieder kind zijn/haar eigen ritme. Ik vermoed dat hij het op z’n 18e vast zal kunnen … ?