Mama heeft geen tijd… en geen zin…

Soms lijkt het alsof de tijd 2x zo snel gaat. Ik heb handen te kort om te doen wat ik in mijn hoofd heb. En soms ontbreekt er ook wel wat ‘hoofd’ bij wat ik doe. Niet alleen de dagen gaan zo snel, de maanden ook. Het einde van het jaar is op een boogscheut verwijderd. En ik had nog zo veel plannen.

Tijd maken euh vinden

Het gevoel van chaos komt weer binnen geslopen. De zomer bracht rust. Ook al bleven wij aan het werk, het feit dat de kids geen huiswerk hebben, de hobby’s stilliggen en de oma’s en opa’s veel in de bres springen is een gemak. Ondertussen zijn we alweer mid oktober en heb ik weer het gevoel in een continue rush te zitten.

De school die weer up en running is. Mathis zijn huiswerk valt heel goed mee, maar in het tweede leerjaar starten ze ook met grotere toetsen. Helpen leren dus. De rush om ’s morgen uit mijn bed te geraken, samen met mijn man de boekentassen en het avondeten voor te bereiden, de kids uit bed gezwierd te krijgen en op tijd aan school afzetten. Om meestal om 2 voor 9 op mijn werk te belanden. Wetende dat ik ten laatste om 9u moet beginnen, kan je u inbeelden het relaxed dat ritje naar het werk verloopt… not.

De hobby’s die terug opgestart zijn. Die allemaal perfect ingepland staan. Tenzij er iets mis loopt in die schakel. Zoals het feit dat mijn man deze week de hele week in Brussel zit. Hij is er ’s morgens niet en ’s avonds niet. Zonder hulp van mijn mama, papa en oma red ik het dan niet.

En dan nog die weekends. Waar je zo veel wilt doen. Maar ook net niet. Waar we consequent geregeld lege dagen inplannen. Die zich dan toch regelmatig stiekem opvullen. Die weekends waar het huishouden lacht euh wacht.

Dan vergeet ik nog dat ik weer 2 weken achter elkaar amper één dag in het buitenland zat. Waardoor alles 3 dagen achterstand lijkt op te bouwen. En dat ligt helemaal aan mezelf hoor.

Thuiskomen en geen tijd voor dat eten. De kids die zooo grote fan zijn van hun poppenkast en iedere avond showtjes opvoeren. 2, 3 soms zelfs 4 waardoor ik aan mijn stoel gekluisterd zit. Geniet van hun plezier maar mijn hoofd maalt van wat ik niet mag vergeten.

Tijd. Ik wou dat ik kon bijkopen. Ik wou dat ik de moed had om ’s avonds langer in de weer te zijn en niet zo die drang te hebben om in de zetel te ploffen. Tijd.

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge