Mathis en de loopkriebels

Met een mama en papa die loopt (liep voor mama), hopen we dat Mathis ook de sportkriebels of loopkriebels heeft. Hij moet nergens in uitblinken, hij moet nergens de beste in zijn, hij moet gewoon bewegen. Mijn mini zit al vaak genoeg achter de tv of in de klas dat het belangrijk is dat hij voldoende beweging heeft. Althans dat vinden wij.

Van hot naar her

Mathis heeft best een druk weekschema en wij dus ook. Al mogen we voorlopig nog van geluk spreken want zoals ik onlangs schreef hebben we toch een aantal hobby’s van de lijst gegooid. Hij heeft iedere donderdag avond tekenen, vindt hij geweldig om te doen. Hij is graag creatief bezig. Hij is een kind met enorm veel energie die amper kan stilzitten en toch lijkt het hem gedurende die lesjes wel te lukken. Zijn interesse is dan ook groot. Met school gaat hij om de week zwemmen op maandag. En dan hebben we het weekend nog, op zaterdag karate en zondag gaat hij tennissen in de ochtend en heeft hij Chiro in de namiddag.

Je zou denken dat hij moe is van zijn week, dat hij toch op zijn minst zijn energie kwijt zou zijn maar niets is minder waar. Als hij thuis komt speelt hij met alles wat hij tegenkomt, is alles na 3 minuten beu en begint met het volgende. Soms is hij zelfs zo actief dat wij er nerveus van worden. Stappen in huis kent hij niet, hij loopt. Altijd. Dus dachten we de oplossing gevonden te hebben… We namen hem mee voor een rondje lopen. Even alle energie kwijt kunnen, om de beentjes te strekken en wat gezonde lucht op te doen.

Lopen met tranen

Had je gedacht… Daar waar hij op de tennis zonder problemen loopt, daar waar hij in huis rondjes loopt rond de tafel of in de tuin, lijkt hij te bevriezen samen met mama of papa. Aan de start is hij nog enthousiast maar exact 150 meter verder klaagt hij over de pijn aan zijn benen, over pijn aan zijn voeten en lopen de tranen over zijn wangen. Wat dus zeker niet de bedoeling is. En die tranen? Die verdwijnen als sneeuw voor de zon als kleine zus ook even wilt lopen met mama en meneertje haar kan inhalen. In no time heeft hij terug zijn energie gevonden – zonder tranenvloed.

Waar ligt het aan? Ik weet het niet? Dat hij kan lopen is een feit en dat hij te veel energie heeft nog meer. We willen hem niet forceren of dwingen, we willen hem alleen maar helpen om af te geraken van zijn energie. Lopen werd alleszins niets. Laten we het steken op geen interesse, een mix van luiheid en laksheid en toch ook een beetje onsportief 🙂

Benieuwd wat de toekomst met kleine zus gaat geven. Die vraagt iedere dag of ze mee kan gaan lopen met papa. Nog even geduld voor onze kleine meid. Momenteel is ze zeker nog te jong en laten we voor haarzelf bepalen of ze klaar is om haar loopschoenen aan te trekken. En indien dat niet het geval, dan zij het zo!

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

1 comment

  1. Omdat hij bij het “andere” lopen wel een doel heeft, maar lopen om het lopen voor een kind geen doel is.

    Denk ik hé. Mijn dochter hield nooit van wandelen omdat dat stappen was om te stappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge