Mijn superhero

Time flies when you are having fun. Of hoe kleine jongens veel te snel groot worden. Vandaag zetten we onze feestneus op. Vandaag wordt mijn kleine baby alweer 5 jaar. Het laatste jaar als kleuter, het laatste jaar dat hij nog redelijk onbezorgd naar school kan gaan, nog niet met zijn neus in de boeken moet zitten en plezier kan hebben met zijn vriendjes in plaats van te leren lezen en schrijven.

Net zoals bij iedere leeftijd ben ik ervan overtuigd dat ook een 5-jarige zijn eigen mooie momenten heeft. En moeilijke. Langzaam aan voelen we weeral dat er van alles aan het veranderen is. Hij merkt het zelf ook. Hij is een perfecte slaper maar opeens staat hij iedere dag om 10 voor 6 aan de trap. Weekenden inclusief. En de strenge moeder in mezelf vindt dit veel te vroeg dus hij vliegt dag na dag terug in zijn bed. 7 uur, dat is het uur dat ik aanvaardbaar vind om uit je bed komen. Alles ervoor is niet menselijk. Wetende dat wij in de week opstaan om 5u en 5u20 wel te verstaan.

En dus langzaam merken we dat ik geen kleuter meer heb. Hij wordt eerder een tiener. Geplaagd door een sprongetje net zoals bij de baby’s?

  • Hij weet het altijd beter
  • En wilt altijd het laatste woord
  • Hij stelt alles in vraag maar beantwoordt zelf geen enkele vraag
  • Alles is à l’aise, Mathis krijg je nooit opgejaagd. Nee echt nooit, zelfs niet op hectische ochtenden. Tegen dat wij paraat staan in de badkamer, mag je ervan uit gaan dat hij zich juist gewassen heeft.
  • Ruzies over kleding. Mama kiest nooit de coole spullen… En hij? Hij kiest dag na dag zijn ‘trouwkostuum’ om aan te doen. Gaat naar school gelijk de directeur in zijn kostuum jasje en is fier als een gieter.

En zo nu en dan verandert hij terug in een baby, jaloers op de zus? Of is het de leeftijd?

  • Kan hij geen boterhammen meer smeren
  • Krijgt hij zijn sokken en soms zelfs zijn broek niet aan
  • Zoekt hij houvast bij zijn vertrouwde knuffels
  • Wilt hij uit het niets melkje voor het slapen gaan
  • Of wat dacht je van het feit dat hij opeens niet meer zijn poepje kan afvegen?

Laten we het steken op het graag krijgen van aandacht van mama en papa, op het feit dat hij een 5-jarig sprongetje heeft en hij langzaam aan geen kleuter meer is, dat hij beter begint te begrijpen hoe het leven in elkaar zit. Zijn kindse eerlijkheid en openheid die we kunnen bewonderen. En de schaamte bij mama als hij opmerkt dat er mensen zijn die de hele namiddag Ice tea drinken en dat je daar dik van wordt… Het leven zoals het is…. Part 5.

En het allerergste? Wilt hij geen kus meer op de mond, enkel de wang is toegestaan. De reden? Niet cool genoeg. Maar stiekem als we alleen in zijn kamer zijn, pakt hij mij vast, geeft hij mij de dikste knuffel ever en kust hij mij vol liefde op de mond. Liefde is…

img_9611 img_9597 img_9481 img_9382

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: