Ochtendstond heeft euh brullende kinderen in de mond

Het was mijn ochtendje niet afgelopen week of wacht, het was mijn dochter haar ochtendje niet. Zoals ze die wel vaker heeft helaas. Ochtendstond heeft bij ons duidelijk geen goud maar brullende kinderen in de mond. Vorige week sloeg alles. 30 minuten krijsen, het kot op stelten zetten en blijven gaan. Thank God dat ik geen thuis blijf mama ben en dus snel naar mijn werk kon vertrekken.

Zen ochtenden

Wij staan iedere dag op om 6u. Ik maak het avondeten, mijn man de boekentassen. We praten wat bij, bespreken de planning en hebben soms wat tijd over voor een thee en wat social media. Zen momentjes. Lekker langzaam wakker worden en aan je dag beginnen. Om klokslag 7u spurten we naar boven om de kids uit hun bed te halen. En dan durft al eens de bom losbarsten.

Dochterlief met ochtendhumeur

Ze kan er wat van, die dochter van mij. Het bloed vanonder je nagels halen. Het begint meestal al met het feit dat ze niet uit bed wilt komen. NIET. Ze draait zich om, trekt de deken over haar en gaat in negeer modus. Meestal moet ik haar lichtjes dwingend uit bed halen, dragen of lees sleuren tot in de badkamer. Deze keer was ze best happy in de badkamer, mijn man en ik duimen dan op eens een rustige ochtend. Eentje zonder wenen of gekrijs, maar we wisten duidelijk niet wat ons die ochtend te wachten stond…

Brullende kinderen, gestreste mama

Ze ging redelijk hard in overdrive, die dochter van mij. Het begon met de kousenbroek, mama had weer een verkeerd exemplaar uitgekozen. Mama toch… Ik moet dan op mijn tanden bijten maar dacht die ochtend voor de bemiddelde aanpak te gaan. Nice try! Samen met Amélie kozen we een nieuw exemplaar. Maar terug in de badkamer bleken we opnieuw de verkeerde keuze gemaakt te hebben. Toen kwam ze tot het besluit dat ze haar zomerschoenen wilt aantrekken. Met 0° op de teller geen goed idee. Van wenen naar brullen. Drama queen in the house.

Toen kousenbroek nr 3 tevoorschijn kwam en ze nog niet tevreden was, hebben we het opgegeven. We zijn naar beneden getrokken en maakten het ontbijt van Mathis. Amélie bleef achter in de badkamer. Daar ik toch wat schuldgevoel had trok ik toch maar snel naar boven, ondertussen waren we 30 minuten verder na de eerste huilbui. Ze zat in een hoekje en wist echt niet van ophouden, blijven gaan dacht ze die ochtend. Niets was goed, ze wilde niets buiten roepen en tieren. Gezien mijn mama peil tot het kookpunt ging besloot ik wijselijk de deur achter mij dicht te trekken. Ik ben in mijn auto gesprongen en heb mijn man de klus laten klaren. Ik ben nog nooit zo blij geweest om op mijn werk te zijn.

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

8 comments

  1. Opnieuw zo herkenbaar, deze momentjes. Wij wisselen de ochtendshift af, zodat we toch op z’n minst 2 ochtenden rustig naar ons werk kunnen vertrekken. Die rit alleen in de auto is dan soms het hoogtepunt van de dag :p

  2. Oh dit is zo herkenbaar!! Ik heb zo een rotweek achter de rug en hier is dat niet enkel’ s ochtends….Ik zit soms letterlijk met de handen in mijn haar.