Terrible 2

2 jaar is onze kleine meid ondertussen al. Om helemaal juist te zijn, 2 jaar en 3 maanden. 2 jaar staat gelijk aan terrible 2. De duivel die wordt gelost, je lieve, zachte, zorgzame mini die verdwijnt naar de achtergrond. De duivel in je mini die het overneemt. Die op gepaste en vooral heel veel ongepaste momenten even komt piepen. Het leven van de mama (en papa) zuur maakt. Die gevoelens losmaakt die wij mama’s nog nooit gevoeld hebben. Althans de mama’s die niet nog een tweede kapoen hebben rondlopen.

Het is me wat, de terrible 2 fase. Ieder kind ondergaat de fase, sommige met meer impact dan andere mini’s. Sommige met meer impact op de ouders dan wij ooit gedacht zouden hebben. De gevoelens van radeloosheid en onmacht die wij op zo momenten voelen zijn niet altijd even makkelijk te omschrijven. Opvoeden is een kunst, eentje die niet te beschrijven valt in boeken. Opvoeden is een leerproces, iets dat je zelf moet opstellen, met je eigen regels, tips en trucks. Je kan altijd op zoek gaan bij anderen voor de beste tips, maar de kans is groot dat je er je eigen draai aan moet geven om toepasbaar te zijn op jouw mini. Geen enkel kind heeft een beschreven blad met hoe je het moet aanpakken, enkel jij mama, weet hier raad. En even vaak ook niet….Het geruststellende is dat je weet dat je niet de enigste bent met de handen in het haar!

We mogen niet klagen met Amélie, ze is best nog een brave terrible 2-er. Maar hier en daar merk je toch dat er regelmatig een kleine duivel in haar zit. En ja, die ze geregeld ook buitenlaat.

  • Alles alleen denken te kunnen. En ja, soms lukt dat en is ze fier als een gieter. Soms lukt het niet en lijkt ze een orkaan te worden. Ze roept, tiert en weigert alle hulp.
  • Nee fase: Mag ik je helpen? Nee. Ga je mee? Nee. Gaan we in bed? Nee. Nee, nee, nee. Kort maar krachtig en volgens haar het gepaste antwoord op alles.
  • Als ze boos is gaat zo languit op de grond liggen, stampt met de voeten in de lucht en roept het hele huis bij elkaar. Ontroostbaar, met dikke krokodillentranen.
  • Laatste woord: altijd, iedere discussie wilt zij het laatste woord hebben. Gegarandeerd dat ze antwoord geeft, ja ook op het moment dat je denkt dat ze het begrepen heeft dat ze moet luisteren.
  • Ze begint al vroeg in de avond haarzelf en vooral ons te overtuigen dat ze niet moe is en niet moet slapen. “Amélie niet moe, Amélie niet slapen, Amélie spelen”.
  • Ze kan pesten als geen ander. Ligt het aan het feit dat zij een meisje is? Ik weet het niet, maar ze kan er wat van. Van lego stukmaken, tot haar broer vervelen die flink aan het spelen is. Het worden in no time 2 vechthaantjes bij elkaar.

Maar gelukkig voor ons is ze heel vaak een super lieve, kleine, schattige meid. Zeker bij andere mensen of als we ergens zijn, is ze meestal een engeltje. Gelukkig. Want de tijd van een krijsende kleuter op een winkelvloer, die heb ik ook al mogen meemaken met broertje lief en zou ik liefst niet opnieuw willen meemaken…

img_0681 img_0679 img_0661 img_0593-2

5 gedachten over “Terrible 2

  1. Haha, die nee-fase.. Ik ben al benieuwd wat dat bij ons gaat worden. Lenne heeft nu al vrij veel temperament vind ik, ook al is het een rustig meisje. Gelukkig valt het bij jullie allemaal nog relatief mee zo te lezen.. Hoe ga je om met die driftbuien als Amélie op de grond gaat liggen?

    1. Ik laat haar uitrazen. Dan gaat het meestal het snelst over. En vervolgens proberen we te praten. Ze begrijpt best al veel en ik wil dat ze beseft dat dit gedrag niet door de beugel kan. Niet altijd eenvoudig, maar de aanhouder wint denk ik dan 😉

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: