Want praten is belangrijk

Mathis is geen prater. Als je hem vraagt hoe zijn schooldag, verjaardagsfeestje of tennisles was, mag je al blij zijn dat hij “goed” zegt. Even vaak zegt hij “dat weet ik niet, ben ik vergeten”. Of hoe weinig interesse hij heeft om zijn verhaal aan mama en papa te vertellen. Amélie daarentegen vertelt alle geheimen, ook die van omie, potie of mammie als ze weer eens hebben gebabysit. Op een ochtend, bij het langs de McDonalds rijden zei ze heel fier: “Amélie hier geweest met Omie, Frietjes gegeten en naisje (lees mayonaise). Mmmhh lekker”.

Hoe die 2 schatjes van patatjes toch zo verschillend kunnen zijn. Amélie heeft soms een uitknop nodig, Mathis zou heel vaak eens een aanknop nodig hebben. Nooit weet ik iets van wat er op school gebeurd bij hem, nooit vertelt hij eens zijn dagje of eens een leuk moment. Ik sleur en trek om ’s avonds wat uit hem te krijgen maar hij blijft een gesloten boek. Hij is ofwel vergeten wat hij die dag gedaan heeft, lees geen interesse in mama haar gezaag, ofwel heeft hij niets gedaan, lees opnieuw geen interesse.

En toch vinden wij het belangrijk om te weten wat er in hem omgaat, wat er gebeurt in de klas, met wie hij speelt en stiekem of hij blij is met alles rondom hem. Praten is de key tot alles. Ik hou mijn hart vast voor de toekomst en mijn puberende zoon, maar op die momenten wil ik nog steeds tegen hem kunnen zeggen dat hij altijd én over alles bij ons terecht kan. Ja, zelfs worst case scenario’s zijn geen probleem. Liever dat ze komen praten over hun probleem, dan dat ze het opkroppen en ze geen uitweg zien.

Dus proberen we er ’s avonds een “ons” momentje van te maken. Kruipen we samen in bed, overlopen de dag en sleuren en trekken met man en macht om wat nieuwtjes te weten te komen. En ja, zo nu en dan krijgen we een waterval aan gebeurtenissen. In stukken en brokken vertelt hij een verhaal of over iets dat hij niet leuk vindt of juist heel erg leuk vindt.

En zijn zus? Die blijft gaan met haar vertellen, is bij momenten zeer moeilijk stil te krijgen, geen speld tussen te krijgen. Nog geen 2,5 jaar maar vertelt haar dag in geuren en kleuren en zo heel af en toe wensen we dat ze eens 5 minuutjes stil zou zijn. Zo heel af en toe.

2 gedachten over “Want praten is belangrijk

  1. Leuk stukje ! Standaard antwoord van mijn dochter op de vraag hoe het was op school/verjaardagsfeestje/sporten/etc. : “goed mam, geen bijzonderheden”. En daar moet ik het dan mee doen…. Gelukkig komt ze wel bij me als ze ergens mee zit, dus ik accepteer maar dat ze haar gewone, sociale leventje liever voor zichzelf houdt. Maar stiekem vind ik het soms wel heel jammer hoor.

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: