Als broer en zus ruzie maken

Vermoeiend. 5 dagen vakantie hadden we afgelopen week. 5 dagen waarvan we dachten wat quality time met de kids te hebben, wat langer te kunnen slapen en eindelijk ook eens wat te doen in het huis en wat leuke dingen samen te doen – ook niet heel onbelangrijk. Het zag er allemaal zo rooskleurig uit. Vol goede moed gingen we van start voor een druk, maar plezant tussenvakantie’tje. 

Het begon al goed op vrijdag avond. Geen zin om te koken & vakantie? Dat vraagt om uit eten te gaan. Vol goede moed gingen we bij de Italiaan eten, pizza, lust toch ieder kind? En dat was de eerste dag dat het mis ging. Van acute aanvallen van buikpijn, tot hoogdringendheid voor het toilet. De ice tea die per uitzondering op resto mag gedronken worden? Die ging er wel vlot in. Dus nee, vrijdag avond kunnen we niet stellen dat we een leuke ‘date night’ hadden. De toon leek als het ware gezet voor de rest van de 5 dagen.

Mag ik aub terug gaan werken?

Uhu, dat was het gevoel op zondag. Van ruzie maken tot driftbuien, ochtenden die starten om 6u en gezaag en geklaag. Dit was niet goed, dat was niet goed, die pakte dat af en die wou natuurlijk net spelen waar broer/zus mee wou spelen.  Zelfs Tv kijken escaleerde in ruzie, de één wou Micky zien, de ander Pokemon. Hoe hard ik ook heb verlangd naar mijn 5 dagen thuis zijn, wat family time en wat genieten en bijslapen, op dag 3 wenste ik dat ik terug aan het werk kon. De rust opzoeken. Eens een koffie kon drinken zonder mamamamammamamamamamamama of geschreeuw.

Alles hebben we uit de kast gehaald. Van verven, tot boekjes invullen tot kleuren, meespelen, tv opzetten, bouwen,… Je kan het zo gek niet bedenken. Hun energie bleef komen en dat van ons zakte steeds verder weg.

In de ochtend naar de tennisles, namiddag 5,5 km mee op de fiets terwijl mama liep, je zou toch denken dat een kind van 5 dan een beetje vermoeid is? Niets van. De energie bleef stromen. En vooral mijn geduld raakte verder weg.

Het was weer een mooie les. Nee, mijn kinderen zijn niet perfect en nee, ik ben geen perfecte mama. Soms met de handen in het haar zochten we naar oplossingen, naar manieren om hun stil te krijgen of te kalmeren. Regelmatig met een grote foert, lieten we ze zichzelf bezighouden. En dat was vaak nog de beste manier. Lang leve Lego & de poppen voor het brengen van rust. En god, wat was ik weer even blij dat ik terug mocht gaan werken. Om een tas koffie te nemen en deze warm te kunnen opdrinken, om even niets te moeten zeggen en niets te moeten horen. Maar laten we dit morgen nog eens vragen en wedden dat ik dan wenste dat ik thuis met mijn mini’s zat? De eeuwige strijd.

img_0380 img_0325 img_9597 img_0175-2

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: