Zieke kindjes zonder mama

Het was weer even een moeilijk emo momentje voor deze mama de afgelopen week. Mijn kleine meid en mijn stoere ridder waren beide ziek. En ik? Ik moest werken. Heb weer in allerijl opvang moeten zoeken en mijn kids als het ware moeten ‘droppen’ bij de grootouders. Mijn hart slaat dan vaak een slag over, enkel en alleen van verdriet dat ik er niet altijd kan zijn voor mijn mini’s. 

Controle verlies

Het is niet makkelijk als mama om je vaak in 2 of zelfs 3 te delen. Je kiest er heel bewust voor om mama te worden, maar kiest er vaak nog bewuster voor om ook aan de slag te blijven. Net zoals in je gezin heb je verplichtingen naar je werkgever, kan je je er niet altijd onderuit muizen. Heel vaak loopt dit hand in hand. Alles loopt van een leien dakje, zolang de planning maar klopt. Maar, het moment dat één van mijn mini’s ziek is, dan verlies ik even de controle. En mijn gestructureerde planning. Help.

Amélie begon dinsdag al met het maken van koorts, nog niet zo hoog dus we hadden nog hoop dat ze zich er wel zou doorslaan. De nacht was wat woeliger als normaal, maar ook logisch. Woensdag was ze bij mijn grootmoeder, uhu haar overgrootmoeder, zij passen nog steeds om de 2 weken met veel liefde en plezier op mijn mini’s. Ze werd wat stiller, at bijna niets maar tegen dat ik haar ’s avonds ging oppikken was ze min of meer de oude. De nacht werd voor ons een drama, om de twintig minuten stonden we op. Donderdag ochtend stond ze op met gloeiende koorts, een hoopje ellende. En toen haar broer wat later wakker werd, hadden we hetzelfde scenario. 2 zieke kindjes op 30 minuten verwijderd van het vertrek naar je werk. Er zijn ochtenden die al wat meer ontspannen zijn,…

Mama, help mij

En zoals zo vaak, komt het die dag net niet goed uit om zo maar even niet naar het werk te gaan. Mijn man is pas van werk veranderd en ik had een hele dag meetings opstaan. Bovendien zit je met je 26 verlofdagen, die vandaag al alle 26 ingepland staan. Ja, misschien een luxe probleem, maar moet je wel rekening mee houden. Ik wil niets liever dan even bellen en zeggen dat ik die dag niet kom opdagen, maar laten we eerlijk zijn, als je dat iedere keer moet doen als je mini ziek is… Dan ga je vaker niet dan wel werken, zeker met 2 mini’s. En dan bel ik altijd mijn redder in nood, mijn mama. Waar de kids gelukkig vaak terecht kunnen. Met een klein hartje heb ik ze er achter gelaten, wetende dat ze wel in goede handen zijn, maar niet in mijn handen. Wetende dat ik ze achter laat net op het moment dat ze knuffels van mama het meest nodig hebben, doet pijn. Op zo momenten vraag ik mij weer even hardop af waarom ik werk en waarom ik niet altijd dag in dag uit bij mijn mini’s kan zijn, maar helaas. Gelukkig hebben we in het weekend extra kunnen genieten van elkaar, in ons weekendje Centerparcs (lees hier).

ziek

ziek

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen