zwart op wit

Zwart op wit, een topic waar ik van hou. Niet op de details letten, niet afgeleid worden, maar een puur beeld met emotie dat spreekt. Hier Amélie en papa in vorm.

Zwart op wit

Er gaat niets buiten de liefde tussen papa en dochter. Een kleine meid, nog geen meter groot maar met een duidelijke boodschap. “Papa, zit hier”. Nee niet links en nee ook niet langs de trap, op de trap, rechts van haar. En nee, opstaan mag je ook niet. Op gebiedende wijze maakt ze duidelijk wat ze wilt. En papa? Die luistert. Wetende dat dit nog maar het begin is. Ik weet dat ik mezelf herhaal als ik zeg dat meisjes geen jongens zijn. Iedere keer opnieuw valt de mond open over hoe 2 kleine, eigen mini’s, toch zo verschillend kunnen zijn. Van uiterlijk, van karakter, van persoonlijkheid en waarschijnlijk ook van in hun levensdoelen.

  • De één is een chef, de ander een softy
  • De één is koppig, de andere is een steenezel
  • De één is lief, zacht, de ander is een b*tch
  • De één is zelfstandig, de andere vraagt graag om hulp
  • De één kan zich bezighouden met de kleinste prularia, de andere hangt de hele tijd aan papa’s en mama’s benen
  • De één is lenig, de andere zo stijf als een hark
  • De één is een spraakwaterval, de andere moet luisteren
  • De één heeft een eigen willetje, de andere luistert gewoon
  • De één heeft kuren, de andere nog meer
  • De één luistert, de andere negeert

Zo dicht familie, zo gelijkend en tegelijkertijd zo verschillend, een mix van mama en papa. In de ban van ons en andersom. Iedere avond brengt iets nieuws, iedere avond heeft zijn eigen problemen, leuke momenten & moeilijke momenten. Geen 2 avonden zijn gelijk. En wat Amélie betreft, wij ondergaan maar graag het gebiedende vingertje van onze mini – voorlopig althans.

zwart op wit papa

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven
%d bloggers liken dit: